İYİRMİNCİ FƏSİL:
ERMƏNİLƏR HİTLERİN MİLLƏTÇİ SƏRSƏMLİYİNƏ QOŞULURLAR
DÜNYANI TUTMAĞA CƏHD EDƏN FAŞİSTLƏRƏ ON İLLİK KÖMƏK

Dildə türklərlə anlaşmanın vacibliyindən və onlara hücumların dayandırılmasından danşmalarına baxmayaraq, ermənilərin muzdlu agentləri bütün xristian dünyasında "səlib" kampaniyaları təşkil etməyə başlayaraq Qərb ölkələrinin köməkliyini təmin etmək istəyirdilər. Hovanissyan bəyan edir ki, "türk millətçiləri ilə Ermənistan arasındakı müharibə etirazm və yalvarışm əleyhinə yönəlmiş döyüş idi. Ermənipərəst cəmiyyətlər Ermənistanın unudulduğu haqqında ucadan göz yaşı tökür, şəhid getmiş erməni xalqının son məhvdən və yer üzündən silinməkdən xilasının "mədəni dünyanın" vəzifəsi olduğunda israr edirdilər. Ermənipərəst qruplaşmalar arabir Qərb dövlətlərini nigaran və narahat edirdi, lakin türk hücumunun qarşısmı almaq üçün hərbi müdaxiləyə əl atmalı olan Müttəfiqlərin qərar çıxarmasında ermənilər son nəticədə uğursuzluğa düçar oldular» (1).

1920-ci ildə belə müraciəti qulaqardma vuran Qərb dlövlətlərinə bütün dünya minnətdar ola bilər. Hovanissyanın "etirazm və yalvarışın əleyhinə", "şəhid getmiş erməni xalqını mədəni dünyanın xilas etməyə borclu olması" sözlərinə nəzər salın. Bütün Ermənistandakı kilsələrdə dini ayinlər icra edildi və dualar oxundu. Adamı maraq götürür ki, məgər bu iş Ermənistana aiddir? Xristian dünyası "şəhid" erməniləri xilas etməyə borcludur. Xrist şəhid idi. Stiven şəhid idi. Xristianlığın ilk əsrlərində saysız-hesabsız şəhid öz həyatmı Xristə olan inamına qurban vermişdir. Ermənistan diktator-terrorçu ölkəsi ilə bu həqiqi şəhidləri müqayisə etmək allahsızlıqdır!

Millətlər Liqası təxminən o vaxt təşkil olunmuşdur. Erməni diktator terrorçuları ora üzv olmaq Cıçün yalvarırdılar. Liqa bu terrorçu re-jimə birbaşa "yox" dedi.

Azərbaycanın "sovetləşməsindən" sonra Moskvada erməni-Sovet danışıqları Britaniya Xarici İşlər Nazirliyi tərəfindən Ermənistana köməkliyə birdəfəlik son qoydu. Onların ermənilər haqqında yazılı hesabatlarında xeyli alçaldıcı məqamlar vardır - ermənilərin etibar-sızlığı, saxta harayhəşirləri, ikili iş qurmaq məharətləri və öz çatışmazlıqlarında başqalarını günahlandırmaq bacarıqları! Türklərin təcavüzü ərzində ermənilər təkrar-təkrar Müttəfiqlərin hərbi müdaxiləsini tələb etdilər və belə bir görünüş yaratmağa çahşdılar ki, guya Qərb onları kənara tullamasaydı, onlar türk ordusunu yerində oturda bilərdi» (s. 294).

Britaniyanın ermənilərlə əməli iş təcrübəsi var idi. Onlar faktlara söykənən bu mövqenin düzgün olduğunu yaxşı bilirdi. Birləşmiş Ştatlarda ermənilərin muzdlu agentləri, onların təşkil və sponsorluq etdikləri amerikan-erməni "ermənipərəst lobbisi" ermənilərin xilası üçün özlərini daşadivara çırpırdılar. Ermənistanın Müstəqilliyi uğrunda Amerika Komitəsi (ACİA) Uodrou Uilsona get-gedə artan nifrət bəsləyirdi. Ceyms Gerard və Vahan Kardaşyan öz şəxsi maraqları və erməni sərhədləri məsələsi ilə bağlı olan müzakirələri lüzumsuz yerə həftələr boyu təxirə salması və yalnız 1920-ci il noyabrın axırlarında Müttəfiqləri ultimativ şəkildə məlumatlandıran prezidenti kəskin tənqid edirdilər.

Həmin ASİAnın üzvü olan Ceyms Gerard noyabr seçkilərindən bir qədər əvvəl Dövlət Katibi Baynbric Kolbiyə yazaraq xəbər verirdi ki, 1919-cu il qərarı "prezidentə Amerika hərb gəmisinin Batumiyə göndərilməsi səlahiyyətini vermişdir. Gerard xahiş edirdi ki, heç olmazsa bu kiçik kömək tədbiri indi həyata keçirilsin» (s. 301).

1920-ci ilin payızında erməni ordusunun türk millətçilərinə məğlub olması Xarici İşlər Nazirliyinin (Britaniya) hesabatlarında qətiyyətli ifadələrin çoxalmasına səbəb oldu. Duayt Osborn və Rəndal MakDouellin qeydlərindən aydın olur ki, ermənilərin qorxaqlığı, etibarsızlığı və iddialılığı onlan boğaza yığınışdı; Britaniyanın onları silahlandırmasına baxmayaraq, ermənilər hətta öz mövcud ölkələrinə daxil olan Rusiya Ermənistanının kəndlərini belə əldə saxlamağa qadir deyildilər, lakin buna baxmayaraq, onlar eyni zamanda Türkiyə Ermənistanmm əyalətlərinə olan iddialarından da əl çəkmirdilər. Həmin qeydlər yuxarıya gedib yüksək çinli rəsmilərin əllərinə çatdıqca izahlar daha gərgin xarakter alır və həm erməni problemıni çətinləşdirir, həm də ermənilərin özləri ilə bağlı qəzəbini daha da artırırdı (s. 304).

Türklər irəlilədikcə ermənilər öz muzdlu agentlərini bütün xristian dünyasına göndərir, kömək almaq üçün cəhd göstərirdilər. Diqqət mərkəzində Londondur. Duayt Osborn məlumat verdi ki, o, indicə Xarici İşlər Nazirliyində görünmüş erməniyə demişdir ki, "həddindən ar-tıq məşğul olan nazirin kimisə fərdi qaydada qəbul etməyə vaxtı yoxdur". Bu fikir mübadiləsi haqqında qeydlərində Xarici İşlər Nazirliyində artan narahatçılığı da ifadə edən Osborn təklif etmişdir ki, əgər Xarici işlər naziri erməni ilə görüşəcəkdisə, ona nələri deməlidir:

Mümkündür ki, lord Kurzon aşağıdakıları deməyi vacib hesab etsin…… "ki, erməni təbliğatı onun özünün məğlubiyyətinə yönəlmişdir, xarici işlər nazirliyi xeyriyyə təşkilatı deyil və xarici şəfqətdən və köməklikdən ötrü aramsız müraciətlərdənsə biz Ermənistanın özündə özünə-inam və siyasi qabiliyyət görmək istərdik; ki, Ermənistanın müstəqil ölkə kimi uzunmüddətli mövcudluğu xarici ordulara və xarici pullara deyil, erməni cidd-cəhdlərinə və qabiliyyətinə əsaslanmalıdır; ki, biz onların nəqliyyatı üçün yanacaq, ordusu üçün hərbi ləvazimat verəcəyik, lakin onlar sadəcə ayaq üstündə dayana bilməkdən ötrü öz ölkələrini müdafiə edib qurmaq üçün xaricdəki çoxsaylı və zəngin erməni birliklərindən adam və kapital cəlb etməlidirlər; ki, hamı birdəfəlik bilməlidirki, onlara yardım üçün ordu göndərə bilmərik, biz Trabzona heçbir ordu ayıra bilmərik və düşünmürük ki, belə edilsə Ermənistan xilas olacaqdır; ki, biz Trabzonun işğalı ilə bağlı olaraq təkrar-təkrar edilən bu tələblərə hansısa şübhə ilə yanaşırıq, çünki ermənilərin özlərinin həmin əraziyə ordu göndərə bilməsinə ümidimiz yoxdur; ki, Qarsın mühasirəyə alınınası və Aleksandropolda Sovet hökumətinin qurulması haqqında alınan məlumatlar Ermənistanın müstəqil mövcudluq qabiliyyəti haqqında şübhələrimizi möhkəmləndirir; ki, bizim Ermənistanın müstəqilliyini (de-yure) tanımağımız üçün təzyiq göstərməyin heç bir əhəmiyyəti yoxdur, çünki Ermənistan nə siyasi, nə iqtisadi, nə də hərbi cəhətdən müstəqil deyil və sərhədləri də yoxdurki, tanınsın; nəhayət, biz Ermənistanın keçmişdə baş vermiş əzablarını tamamilə nəzərə alır və rəğbətimizi ifadə edirik, biz əlimizdən gələni etmişik 'və gələcəkdə də Ermənistana kömək və yardım işlərini davam etdirəcəyik, İndilikdə isə görmək istədiyimiz yeganə cəhət tamamilə təbliğat və ələbaxımlılığa əsaslanan xarici siyasətin əvəzinə, ölkə daxilində nəsə konkret konstruktiv və inzibati bacarıq nümayiş etdirməkdən ibarətdir (s. 304-305).

Brtaniya Xarici İşlər Nazirliyinin bu zabiti tamamilə düzgün mülahizə yürüdürdü. Erməni liderlərinin real siyasi təşkilatı yox idi. Əsl müqavimətə rast gələndə üzdəniraq erməni ordusu çox fərsiz idi. Bu ermənilərin yaxşı yerinə yetirdiyi yeganə iş bütün dünyada apardıqları təbliğat kampaniyası idi. Həmin ölkələrdə onların yalanım çıxaracaq müsəlman əhali olmadığmdan ermənilərin düzüb-qoşduğu saxta nağıllar həqiqət kimi qəbul edilirdi. Nə xristian təşkilatlarının, nə də hökumətlərin bu erməni qaraqışqırığı ilə bağlı müstəqil araşdırma aparmaması dərin təəssüf doğurur.

Ermənistan üzv olmaq üçün Millətlər Liqasına yalvaranda cavab kəsə oldu: "yox". İştirak edən qırx bir ölkədən yalnız səkkizi bu Ermənistanın "professional dilənçilərinin" üzv ölkə kimi qəbulunun lehinə səs verdi. Toz-duman çəkiləndən və türklər onların "tarixi vətənini fəth edəndən sonra ermənilər öz qınına çəkildilər. "Ermənilər öz müsəlman həmvətənləri ilə harmoniya və bərabərlik altında yaşamaq arzularını ifadə edərək hər iki tərəf üçün münasib olan sülh müqaviləsi imzalamağı irəli sürdülər. Əslində isə, mövcud olduğu iki il ərzində səhvən Ermənistan Respublikasının ərazisinə qatdığı torpaqlarda yaşayan türkmüsəlman əhalisini ermənilər təqib və məhv edirdilər. Türk hökuməti öz ərazi bütövlüyünü təmin etmək və erməni qəsbkarlığına son qoymaq üçün hərbə başlamışdı» (s. 371).

Bu günkü ermənilərin də öz terrorçu diktator babaları kimi eyni əhvalı vardır. Birinci imkan yaranan kimi (1992) Ermənistan Azərbaycana xaincəsinə hücum edərək iyirminci əsrin axırlarında xristianlıq adı altında torpaq qamarlamaq üçün 1 milyondan çox müsəlmanı atababa yurdundan pərən-pərən saldı. Heç bir əvəz ödəmədən onların evlərini və torpaqlarını tutmuş müasir xristan ermənilərinin sayəsində həmin müsəlmanların əksəri indi də çadır düşərgələrində dəhşətli vəziyyətdə yaşayır.

Yenidən 1920-ci ilə qayıdaq. "Türkiyənin tələbləri və yeni düşmənçilik hədəsinin artması ilə əlaqədar erməni hökuməti və sülh nümayəndə heyəti əzab çəkəndə Sovet strateqləri Ermənistanın sovetləşdirilməsi vaxtının çatdığı qərarmı verdilər» (s. 373).

"2 dekabr 1920-ci il razılaşması ilə Ermənistan Respublikası Ermənistan Sovet Sosialist Respublikasına çevrildi, lakin Ermənistanda və bütün Sovet İttifaqında 29 noyabr bu ölkənin rəsmi və yeganə tanınına günü elan edildi» (s. 390). Bircə atəş də açmadan erməni quldurları mətin kommunistlərə çevrildilər. Belə bir cəhəti bilmək maraq kəsb edir ki, "Sovet Ermənistanı hökuməti Qarabağın dağlıq hissəsini özünə ilhaq etmək istəsə də, həmin ərazinin əksər hissəsi Sovet Azərbaycanmın tərkibində müxtar vilayətə (oblast) çevrildi" (s. 399).

Hovanissyan öz dörd cildlik seriyasını bu bəyanatla başa çatdırır: "Yarını minillikdən artıq yaşı olan birinci müstəqil Ermənistan ölkəsi be-ləcə tarixə qovuşdu. Lakin iyirminci əsrin bu məcburiyyəti və tale dəyişkənliyi haçansa gələcək azadlığın və müstəqilliyin yenidən bərqərar olacağı ümidini və görüntüsünü yaradır, bu dəfə isə daha təminatlı, qüdrətli və xoş taleli Ermənistan Respublikası olacaqdır» (s. 408).

Yenidən bərqərar olacaq "azadlıq və müstəqillik". Bu sözlər Qərbin həmin terminləri qəbul etməsi qəlibinə girmir, əgər bu cumbulu adamlar bandasından ibarət olan kütlə öz mövcudluğunun ilk iki il yarımmda olduğu kimi hələ də terror aktları törətməkdə davam edir-sə, orada heç vaxt azadlıq və müstəqillik olmayacaqdır, əksinə, onların babalarından qalma torpaq qamarlamaq cəhdlərinin patetik davamı ilə qarşılaşacağıq.

FAŞİSTLƏR VƏ ONLARIN ERMƏNI HAVADARLARI

1914-cü ildə I Dünya Müharibəsi başlananda özlərini "ermənilər" adlandıran geniş səpələnmiş adamlar beş yüz ildən artıq müddətdə əminamanlıq içində yaşadıqları Osmanlı hökumətinə satqın çıxaraq ön sıraya keçdilər. Ermənilər "iddia edirdilər" ki, onlar Almaniya ilə müharibə aparan qalib Müttəfiqlərin birinci müdafiəçiləri arasındadır.

I Dünya Müharibəsi başa çatandan sonra 1920-ci ilin ortalarında onlar sülh müqaviləsi bağlayaraq Sovet İttifaqının bir hissəsinə çevrilənədək torpaq iddiaları edən terrorçu ölkə kimi mövcud olmuşdur. Erkən 1930-cu illərdə Adolf Hitler Almaniyada hakimiyyətə gəldi. Bu, ermənilərin on üç il qabaq döyüşdüklərini "iddia" etdikləri həmin Almaniya idi. Bu cırtdan ölkə əlaltından tipik erməni xisləti ilə faşistlərlə iş birliyi qururdu, çünki onlara elə gəlirdi ki, faşistlər təzəcə başlanmış II Dünya Müharibəsindən qalib çıxacaqdır. Silahsız müsəlman kəndlərinə çoxsaylı uğurlu hücumları ilə məşhur olan erməni generalı Dro Kanayan Almaniyanın müharibə səylərinə qoşuldu. 812-ci erməni legionu və erməni batalyonu təşkil edildi. Bu, yavaş-yavaş böyüyərək iyirmi minlik əsgərlər hesabına güclənəcəkdi. Həmin batalyon Krımda, Şimali Qafqazda və Hollandiyada almanlarla birlikdə döyüşmüşdür.

Bu batalyonun əsgərləri keçmiş erməni hərbi vərdişlərini özündə saxlayan xüsusi tapşırıqları yerinə yetirirdi. Erməni əsgərlərinin çoxundan təzəcə tutulmuş və istila edilmiş torpaqlarda polis birləşmələri kimi istifadə olunurdu. Erməni əsgərlərinə casusluq edərək almanların siyahısında olan bütün yəhudiləri və digər arzuolunmaz ünsürləri tutmaq tapşırığı verilmişdi. Bir dəfə çoxsaylı adamlar ələ keçirilmişdi, erməniləronları bir yerə toplayaraq milyonlarla yəhudinin kütləvi surətdə qətlə yetirildiyi bədnam konslagerə müşaiyət etdilər.

1935-ci ilin avqustu üçün erməni qəzetləri almanmeylli məqalələr dərc edirdi. Erməni mətbuatı Hitleri lazımi qədər tərifləyə bilmədi. Aşağıdakılar erməni mətbuatının ağzının suyunu axıda-axıda Hitler və faşistlərə çoxlu tərifinin yalnız bir neçə nümunəsidir. 10 may 1935-ci ildə Həftəlik Hairenik qəzeti Rumıniyanın paytaxtı Buxarest şəhərinin vitse-merinin bəyanatım çap etmişdi: "Ermənilər yəhudilərin quluna çevrilməmək üçün Rummiyaya kömək etmişdir». Tarix belə bir yaddaşa malikdir ki, faşistlərin işğal etdiyi ərazilərdə Rummiya antiyəhudi cəbhəsinin ön sıralarında dayanmışdı.

9 avqust 1935-ci ildə Həftəük Hairenik ermənilərin və yunanların Saloniki şəhərində çoxsaylı yəhudiləri qətlə yetirməsinin səbəbini izah edirdi ki, bütün bunlar yəhudilərin sərvət toplamağa olan məhəbbətinə görədir. Həftəlik Hairenik qəzetindən geri qalmaq istəməyən Gündəlik Hairenik alman məsələsinin müdafiəsinə girişdi. 19 avqust 1936-cı ildə qəzet yazırdı: "Xronik xəstəlik kimi dərin köklər salmış bu zəhərli elementləri (yəhudiləri) bəzən anlamaq çətin olur, bu adamlar (faşistlər) onları anlamaq üçün tanış olmayan üsullara əl atanda isə həmin cəhdlərə inqilabçılıq donu geyindirilir. Cərrahi əməliyyat vaxtı qanın axması təbii haldır. Bu vəziyyətdə diktatorluq xilaskar rolunda görünməlidir".

Səhərisi gün həmin erməni qəzeti belə bir bəyanat çap etdi ki, "Ən fanatik millətçi və irqi sitayişçilər olan yəhudilər öz irqlərini sax-lamaq üçün bütün dünyada beynəlmiləlçilik mühiti yaratmağa məcburdur. Torpaqları işğal etmək üçün Britaniya döyüş gəmiləri işlədirsə, yəhudilər beynəlmiləlçiliyi və yə kommunizmi silah kimi işlədirlər». Yada salın ki, cəmi on səkkiz il qabaq ermənilər Britaniyadan silah-sursat və hərbi avadanlıq dilənirdilər. indi isə Almaniyanın nəfinə həmin Britaniyaya hücuma keçmişdilər.

17 sentyabr 1936-cı il tarixli sayında Hairenik Hitleri və almanları tərifləyirdi: "Və sanki Herkules döyüşlərindən sonra Adolf Hitler gəldi (hakimiyyətə). O, almanların irqi ürək telləri haqqında danışaraq öz milli dühasının fəvvarəsini püskürtdü".

25 sentyabr 1936-cı il nömrəsinin redaksiya məqaləsində deyilirdi: "……Fələstinə idxal edilmiş yəhudilərin növü haqqında iftixar hissi keçirməyə dəyməz. Onlar pis əxlaqı olan şər qüvvələridir…… Və hər şeydən əvvəl ərəb böhranının ən başlıca səbəbi yəhudilərin kommunist fəaliyyətinin nəticəsidir".

Hairenik qəzetinin bu yazısı Massaçusetts ştatının Boston şəhərində yaşayan ermənilər tərəfindən ingilis dilində çap olundu. Erməni İnqilabçı Federasiyası arxivlərinin elmitədqiqatdan ötrü ictimaiyyətin üzünə açıq olmamasının səbəbi bəlkə də budur. Bəlkə də ermənilər ağıllı və əsl tarixçilərin onların arxivlərində iş aparmasından qorxurlar. Qorxurlar ki, onların II Dünya Müharibəsi ərzində faşist Almniyasına fəal köməyinin üstü açılar.

1942-ci ildə çoxsaylı erməni gənci səfərbər edilərək faşistlərin müharibə cəhdlərinin fəal müdafiəçilərinə çevrildi. Suren Bez-zadyan Paykar Hoassank ("işıqlı" mənasını verir) adlanan Erməni Milli Sosialist Hərəkatmı yaradaraq ona başçılıq etdi. Bu təşkilat bütün Avropada və Türkiyədə yaşayan gənc ermənilər arasında məşhurlaşdı.

1942-ci ilin sonlarında bu təşkilat Erməni Milli Şurası ilə birləşdi. Yeni təşkilatı Erməni İnqilabçı Federasiyasının bir neçə lideri yaratdı. Erməni generalı Qaregin Njde erməni Tseğaqron təşkilatını yaratdı. Məhz bu təşkilat vasitəsilə gənc ermənilər bədnam faşist SS-inə və digər elit alman hərbi qüvvələrinə axışdılar.

Faşist Almaniyasını erməni müdafiəsi çox geniş yayılmışdı. Almaniyada və Fransada yaşayan çoxsaylı erməni 58-ci Panzer korpusuna və Vermaxtın Ostlegion 10-cu ordusuna daxil oldu. Erməni İnqilabçı Federasiyasının liderləri Almaniya hərbi kəş-fiyyatı ilə sıx əlaqədə işləyirdilər. Ermənilər I Dünya Müharibəsində ruslar üçün əllərindən gələni etdiyi kimi, indi də Almaniya üçün edirdilər - casusluq! 1941-ci ilin ortalarından 1944-cü ilin sentyabrına kimi ermənilər Türkiyədə və bütün Yaxın Şərqdə faşist kəş-fiyyat idarələri ilə yaxın əməkdaşlıq edirdilər. Erməni "gizli" agentləri alman təbliğatmı yayır və yəhudiləri qovub-tutmaqda faşistlərə kömək edirdilər.

Nəhayət, II Dünya Müharibəsinin ahəngi dəyişdi və işlər Müttəfiq qoşunların qələbəsinə doğru getməyə başladı; erməni buqələmunları alman gəmisindən tullanaraq böğülan siçovullar kimi üzməyə başladılar. Onlar almanları günahlandırmağa başladılar, sonra Müttəfiqlərə tərəf süründülər - bir qədər əvvəl almanların qarşısında etdikləri kimi! Bu, bir neçə il qabaq ermənilərə rus və türk torpaqlarını verməyə borclu olan həmin Müttəfiqlər idi.

Saysız-hesabsız erməni faşistlərlə və Hitlerlə məxfi işbirliyində idi. Onlar II Dünya Müharibəsində yəhudilərin məhv olunmasına kömək edirdilər. Faşistlərin əməliyyatlarında və müharibə cəhdləri vax-tı 1948-ci ildə "qırğın" kimi tanınınış hadisələrin yerinə yetirilməsində bu ermənilər çox vacib və qiymətli idi.

II Dünya Müharibəsi ərzində faşist Almaniyasına ermənilərin kütləvi köməklik göstərməsinə şübhə ola biiməz. Ən ibrətlisi isə budur ki, almanların müharibəni uduzduğunu görən kimi ermənilər dabanlarına tüpürdülər. Müharibədən sonra ermənilər 1915-ci ildə onların qırılması haqqında bəyanat vermiş Hitleri günahlandırdılar. Bu, saxta iddiadır və saxtakarlığın mayasında belə heç bir sənəd-sübut yox idi.

Erkən 1930-cu illərdən 1944-cü ilədək ermənilər Hitleri və faşistləri fəal müdafiə edirdilər. Müharibədən sonra isə Hitleri onların əleyhinə olmaqda ittiham etməyə cəhd göstərdilər. Lakin ermənilər Hitler və faşistlərlə fəal iş birliyinə görə hələ cavab verməlidirlər. Rutgerz Universitetinin qanun və din jurnalı indi Nürnberq prosesində faşist cinayətləri ilə bağlı olaraq şahid ifadələrinin son vaxtlar tapılmış mətnlərini internet vasitəsilə yayır. Dərc edilmiş sənədlər hər iki suala münasibət bildirir və cavab verir ki, ermənilər II Dünya Müharibəsindən əvvəl və müharibə dövründə həm Hitler, həm faşistlər, həm də Almaniya ilə bağlı olmuşdur.

Əldə olan sənədlər sübut edir ki, faşist Almaniyası xristianlığı və kilsələri ləğv etmək və onları nasionalsosialistlərin siyasi hərəkatının ehtiyaclarına cavab verən saf ari irqi dinlə əvəz etmək istəyirdi. Faşistlər kilsələri süzgəcdən keçirir və aparıcı kilsə xadimlərini göz-dən salmaq istiqamətində iş aparırdılar. Xristianların bir qismi seçilib həbsxanalara atılır, digər qismi öldürülürdü. Xristianlara olan faşist münasibəti nə faşist Almaniyasında, nə də ermənilərin köməyi ilə onların işğal etdiyi ərazilərdə heç kimə gizli deyildi - onlar kilsə və xristianlıq əleyhinə idilər.

Bəlkə buna görədir ki, Ermənistan etnik cəhətdən öz cırtdan ölkəsini təmizləmişdir və bu balaca məkanda yaşayanların 95 faizi saf "ari ermənisidir"? Yəqin buna görə 1992-ci ildən 2002-ci II arasında 1 milyondan artıq adam Ermənistandan çıxıb getmişdir. Bəlkə buna görədir ki, Ermənistan öz rəsmi dövlət kilsəsindən savayı digər xristian inancının öz cırtdan ölkəsində yaşanmasına dözümsüzlük nümayiş etdirir?

Belə balaca məkana, adamların irqi saflığı təlqin edilən, "ağ" olmayan və ya rəsmi erməni dinindən fərqlənən digər xristian dininə tapınanları təqib edən bu ölkəyə milyardlarla dollar pul sovrulmasına xristian dünyası necə davam edə bilir? Ermənilər özlərinin uydurduğu 1915-ci il soyqırımma görə Türkiyənin üzr istəməsində israr edir. II Dünya Müharibəsində əvvəlcə faşistləri müdafiə etdiyi üçün və çoxminlik yəhüdilərin qırılmasındakı iştirakına görə üzr istəməyən Ermənistan hansı üzlə bunda israr edir?

Nə üçün dövlətin nəzarət etdiyi rəsmi Erməni Kilsəsi 1930-cu və erkən 1940-cı illərdəki bu anti-xristian hərəkətləri lənətləməmişdir? Öz keçmiş səhvlərini və bəd əməllərini etiraf etmək erməni xislətinə aid deyil, onlar hətta başqa adamların ideyalarını çırpışdırırlar. Məsələn: müdafiəsiz yəhudiləri ələ keçirməkdə və onları konslagerlərə daşımaqda faşistlərə kömək etsələr də, bu gün ermənilər Vaşinqton şəhərində, Ağ Evdən iki tin aralıda Erməni soyqırım Muzeyi və Yaddaşı adlanan tikili ucaltmışlar.

9 noyabr 2001-ci ildə Kanadanın Toronto şəhərində həmin muzeyin planlaşdırma direktoru açıq çıxış etmişdir. Direktor bəyan etmişdir ki, "bütün guşələrs yayılmış diasporumuzu bu çoxmilyondollarlıq cəhdimizin planlaşdırılması və maliyyələşdirilməsi ətrafmda birləşdirmək bizim istəyimizdir".

"Diaspor" sözünün işlənməsinə nəzər salın. Uebster öz lüğətində "diaspor" sözünü belə izah edir: "Babilyon sürgünündən sonra yəhu-diJərin səpələnməsi. Beləcə səpələnmiş yəhudilər. Onların məskunlaşdığı yerlər. Eyni mənşəyə, kökə və inanca əsaslanan insanların səpələnməsi». Aydmdır ki, bu özlərini böyük dəhşətlərdən əzab çəkmiş yəhudilərlə müqayisə cəhdidir - onlar təqiblərə məruz qalmış yəhudilər idi. II Dünya Müharibəsi ərzində ermənilərin faşistləri dəstəkləməsindən Amerika erməniləri fəxarət duyurlar. Buna sübut olaraq be-lə bir faktı göstərmək olar ki, onlar pul toplayaraq ölmüş və Birləşmiş Ştatlarda basdırılmış general Dro Kanayanın qəbrini qazmış və ona Ermənistanda qəhrəmanlara xas olan dəfn mərasimi keçirmişlər.

Ermənistan ölkə gənclərini yetişdirmək üçün rəhbər kadrlar hazırlayan institut yaradaraq ona general Dro Kanayanın adını vermişdir. Kaliforniyadakı amerikan-erməni birliyi həmin Dro adına rəhbər kadrları institutunu təmin etmək üçün vəsait toplamışdır. Görəsən Ermənistan bu erməni faşist liderinin adından öz gənclərinə nəyi öyrədir?